نمي دونم همه شما اينجوري هستين يا من فقط اين شكلي ام؟؟!!!!!!!!

بعضي موقع ها بعضي اتفاقا براي آدم مثله  كابوس هميشه هست. خوابشو مي بيني يا وقتي همون اتفاق براي يكي ديگه مي يوفته تو هم به همون اندازه استرس مي گيري ياد خودت مي يوفتي.

براي من كنكور همين جوري يه. هنوزم از صداي كانكت شدن حالم بهم مي خوره ، هنوز وقتي مي گن فردا نتايج آزمون اعلام مي شه ناخود آگاه تنم يخ مي كنه و ياد خودم مي يوفتم. الان 6 سال مي گذره ولي به همون اندازه روز اول برام زجر آوره. به نظرم اينقدر كه جواب دانشگاه آزاد دلهره آور سراسري اينجوري نيست اون رتبه دادنه هيجان كارو كم مي كنه ديگه حساب كار مي ياد دستت كه چند مرده حلاجي ولي دانشگاه آزاد.......

امروز جواب دانشگاه آزاد و اعلام كردن. منم پسرخالم كنكور داشت. بنده هم چون علاقه ي خاصي به دادن خبراي خوب و هيجان انگيز اونم به عنوان نفر اول دارم سريع رفتم اينترنت خدا رو شكر اينجا ADSL داره و از اون صداي سوهان روح كانكت شدن خبري نيست . وقتي ديدم زده قبول قطعي همون وسط شركت زدم زير گريه حالا همكارا خنده كه بابا  به تو چه ولي من مگه ول مي كنم.

يادش بخير زماني كه من كنكور داشتم خواهرم يه آشنا گير اورده بود كه بهمون جلوتر بگه واااااااااااااااااااااي چه روزي بود اون روز. با هر صدايي يك متر مي پريدم 3 تا آرام بخش خورده بودم وقتي جواب و فهميدم تا 2 روز فقط خواب بودم. يادش بخير در عين تلخي يه ذوقي هم تو وجودت مي پيچه.

ولي خدايي قبول دارين لذت جواب گرفتن  به همون روزنامه ها بود. من خواهرم براي زمان روزنامه است ( حالا فكر نكنيد پيره ها نهههههههههههههه سال 77 ) . اون موقع ها هنوز اينترنتي نبود. يه دكه روزنامه فروشي هم بود دمه خونمون كه فقط اون روزنامه مي اورد. وااااااااااااااااي ساعت 8 صبح مي رفتيم توي يه صف به چه بلندي كل محله رو مي ديديم . بعد توي اين شلوغي يكي مي يومد داد كه من از انقلاب روزنامه اوردم بعد فكر كنيد 100 نفر هجوم به سمت يه روزنامه. انگار شفا بود هر كي يه گوشه ازشو مي كند. قيافه ها ديدين داشت از هر قسمت يهو صداي جيغ مي يومد و بعدش يه دختر يا پسري كه بدو بدو مي رفت سمت خونه كه خبرقبولي شو و بده به يه عده چشم انتظار.

گفتم چشم انتظار ياده مامان و بابا ها افتادم. خدايي هر وقت يادشون مي يوفتم بغضم مي گيره (ااااااااااااااا بابا من لوس نيستم كه ، الان جو گيرم فعلا). خدايي چه منظره اي  ناب تر از  ديدنه مادري كه روي يه تيكه روزنامه نشسته پشت در آزمون و داره تند تند صلوات مي فرسته و پدري كه فقط راه مي ره راه ، راه، راه و چشم هاي نگراني كه توي سيل جمعيتي كه  بيرون مي ياد دنبال بچه خودشه تا همون نگاه اولش رو شكار كنه  و تا ته خط و بخونه.

صبح وقتي زنگ زدم به خالم هنوز خبر نداشتن فكر كردن ظهر مي ياد  ( منم كه مراد دلم همين بود ديگه)

وقتي بهش تبريك گفتم لكنت گرفت ، گفت چي شده وقتي گفتم قبول شده فقط با لكنت و گريه مي گفت خوش خبر باشي خاله الهي هميشه خبر خوب بدي. آخه خدايي  بچه خيليييييييييييييييييييي خوند بعد از كنكور همش با خودش حرف مي زد و تو خودش بود.

در هر صورت اين پست و زدم به ياده روزهاي كنكور خودمون تا همه يادمون باشه و خدا رو شكر كنيم كه براي ما تموم شده .

پ.ن :

- در مورده رشته قبولي بايد عرض بنمايم پسر خاله جان دكتر شدن. خوب ديدين ذوق كردن و اشك ريختن داره خوووووووووووووووووب 

- توي همين ماه رمضان دعا كنيم براي همه ي  جونا كه هر آرزويي گوشه قلبشون هست بهش برسن .

- دوستتون دارم هوارتااااااااااااااااااااااااااااااااا. مواظب خودتون باشيد